نکات مهم تهویه ساختمان در مبحث ۱۹ مقررات ملی

فراهم ساختن شرایط تهویه طبيعي در ساختمان ها باعث تأمين بهتر آسايش حرارتي و كاهش مصرف انرژي سيستم هاي مكانيكي مي گردد. اين موضـوع، بـه خـصوص در اقلـيم هـاي مرطـوب دارای اهمیت زیادی می باشد.در طراحي ساختمان در اقليم هاي مرطوب توصيه مي گردد كه با تعبيـه بازشـوهـاي روبروی هم و مسدود نكردن مسير جريان هوا با عناصر داخلي، امكان ايجاد كـوران در فـضاها و اتاق ها فـراهم شـود. دراقليم های گرم و مرطوب بهتر است با استفاده از تمهيداتي مانند ايجاد سايه، دماي هوا قبل از ورود به فضاهاي داخلي ساختمان، كاهش يابد.در اقليم های گرم و خشك، در زمان های گرم، تهويه طبيعي شبانه ساختمان موجب خنك سازي تـوده مصالح مي گردد. در طول روز نيز، تهويه فضاهاي داخلي، با هواي خنك شده از طريق سيـستم هـاي ساده تبخيری، بخش قابل توجهي از نيازهاي سرمايي ساختمان را تأمين مي كند.

نکات زیر چکیده برخی از بندهای مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان در مورد سیستم های تهویه است که در زیر آورده می شود:

– تمام سيستم ها و دستگاه های تأمين هواي تازه كه با استفاده از هواکش يا اگزاست فن كار مي كننـد، بايـد بـه كليـد روشن/خاموش مجهز شوند، تا در شرايط غير كاري و هنگامي كه به هـواي تـازه نيـازي نيـست خاموش گردند، مگر آنكه مجهز به كنترل خودكار باشند.
– در تمام نقاط ورود و خروج هوا در ساختمان استفاده از سيستم هاي خودكار كه دمپر آنها فقط در زمان كار كردن باز ميگردد الزامي است.

-در مواردي كه درجه آلودگي هواي داخـل تغييـرمي كند تنظيم خودكار ميزان هواي تازه الزامي است.
-حداكثر ميزان تهويه مكانيكي نبايد بيش از بیست درصـد از حـداقل تهويـه  تعیین شده از نظـرسلامت و بهداشت بالاتر باشد. در صورتي كه از سيستم هـاي بازيافـت انـرژي از هـواي خروجـي استفاده شود اين محدوديت برطرف مي گردد .